Θα διηγηθώ ένα περιστατικό που μου συνέβη το βράδυ της Τετάρτης: Καθόμουν με άλλους δύο άγνωστους σε μένα παίκτες σε ένα τραπέζι μπλακτζακ. Ο παίκτης που έπαιζε στο πρώτο κουτί τα πήγαινε περίφημα. Είχε αρχίσει να παίζει πριν από 30 λεπτά περίπου - αγόρασε μάρκες για 200ευρώ και ξεκίνησε τα στοιχήματά του στα 20ευρώ. Τώρα είχε μπροστά του γύρω στα 2000ευρώκαι μόλις είχε ποντάρει 400ευρώ. Σε αυτό το γύρο που έβαλε και το μεγαλύτερο στοίχημα πήρε δύο 7ρια ενώ ο ντήλερ άνοιξε για τον εαυτό του ένα 4.

Προς στιγμήν κόλλησε, έκανε κάποιους μορφασμούς, χαμογέλασε αλλά προφανώς αντιμετώπιζε ένα δίλλημα. “Λοιπόν, μάλλον θα πρέπει να παίξω, έτσι;” είπε προς το ντήλερ και ταυτόχρονα έπιασε ακόμη μία στάκα από μάρκες και την έβαλε δίπλα στο αρχικό του στοίχημα. Κοίταξε τις δύο στάκες που είχε ποντάρει και μετά τις μάρκες που είχαν απομείνει. Καταλάβαινα τη δυσκολία της θέσης του - ο άνθρωπος ποντάριζε σχεδόν τα μισά χρήματά του σε ένα χέρι!